Mee met Salomé…. naar Rennes-le-Château

Toen ik begin tachtiger jaren in Leeuwarden M.O. Nederlands ging studeren bleek tot mijn grote verrassing dat de feministische theologe/neerlandica Maria de Groot mijn lerares poëzie-analyse zou zijn. In 1978 schreef zij in “Hervormd Nederland” een column over de lachende Maria Magdalena. Speels en levendig werd Maria Magdalena hierin door Maria de Groot geportretteerd. Dit in schrille tegenstelling tot de beeldende kunst, waar Maria Magdalena meestal huilend afgebeeld wordt. Wenend over haar zonden, schreiend om haar Heer die op paasmorgen niet meer in het graf blijkt te liggen….

IMG_4715

Vanuit de column van Maria de Groot trad mij een vrije, zelfbewuste, autonome, wijze, moedige, lachende, stralende vrouw tegemoet: “Zij lacht de lach van de verrijzenis. Natuurlijk heeft zij ook gelachen toen zij door Hem werd bevrijd. Gedanst moet ze hebben! Al haar vernederingen heeft zij met voeten getreden”. Maria Magdalena zag ik in de jaren daarvoor al als epische, archetypische oervrouw. (Lees hierover mijn allereerste blog) Sinds die column werd zij mijn vreugdevolle rolmodel, samen met Hester Prynne, de hoofdpersoon uit de roman “The Scarlet Letter”, in 1850 geschreven door Nathaniel Hawthorne. Omdat ik wist: alle rolmodellen, alle Guru’s wonen binnen in je en als je open wilt staan voor hun wijze levenslessen, bemoediging en bekrachtiging, leiden zij je vervolgens van het donker naar het licht. Het Koninkrijk der Hemelen is heel dichtbij, namelijk binnen in je!

scarlet letter1

Eind tachtiger jaren, toen duizenden discipelen naar Poona (India) reisden in de hoop de nabijheid van hun meester (Osho) te mogen ervaren, las ik wat 75 jaar eerder de briljante, zeer hoogbegaafde Rus Andrej Belyj in zijn boek “Mijn jaren met Rudolf Steiner” over de “tantes” schreef, die Steiner adoreerden en er alles aan deden om zo vaak en zo veel mogelijk in zijn nabijheid te zijn. Deze “tantes” overgoten Rudolf Steiner met kokende toewijding, vermengd met de dampen van innige verliefdheid, waarover Steiner meermalen tijdens zijn lezingen klaagde en waarbij hij opriep tot nuchterheid, zwaaiend met de zoveelste liefdesverklaring aan zijn adres. Toen iemand hem eens vertelde dat Frau zo-en-zo zichzelf voor de reïncarnatie van Maria Magdalena hield, riep hij getergd uit: “Mijn hemel, dat is nummer vijftig dan al”.

Sindsdien verschijnen er naast een groeiende stapel boeken over Maria Magdalena wereldwijd ook steeds meer vrouwen die vanuit een innerlijk weten aangeven dat ze de gereïncarneerde Maria Magdalena zijn.
In één van die boeken, “Bruid in ballingschap” van Margaret Starbird, trof mij de volgende zinsnede heel diep: “In de jaren na het schrijven van “De vrouw met de albasten kruik” ben ik verder op zoek gegaan naar het verhaal van Maria Magdalena en heb ik met name gekeken naar de wijze waarop ze wordt afgebeeld in de kunst en de mondelinge overlevering. Daarbij heb ik informatie uit een grote verscheidenheid aan bronnen vergaard en mij verheugd in hun krachtige boodschap van vrijheid en veelomvattendheid. Op deze reis werd mij dikwijls gevraagd: “Wat hebben we verloren toen we de Maria, die in de Bijbel als Maria Magdalena wordt aangeduid, kwijtraakten?“ Het antwoord op die vraag luidt kort en bondig: we hebben de kleur rood verloren – het diep karmozijnrood van de hartstocht, van de bloedmysterieën, van compassie en van eros in de Jungiaanse zin van verbondenheid. En met de verbanning Maria Magdalena uit ons bewustzijn werden we op tragische wijze afgesneden van de verfrissende, vruchtbaar makende wateren van intuïtie en mystiek, van de vrouwelijke vormen van weten, van de diepe wijsheid van het lichaam en haar zintuigen en van onze nauwe verwantschap en relatie met al wat leeft. Deze aspecten van het heilig-vrouwelijke waren oorspronkelijk belichaamd in de Maria die de geliefde metgezellin van Jezus was en die onze totale mensheid vertegenwoordigde in een intieme verbintenis met het Goddelijk Woord.”

Of zij inderdaad de geliefde metgezellin van Jezus is geweest weten we niet, maar dat we de kleur rood, en alles wat daar voor staat, hebben verloren is nog dagelijks merkbaar in ons leven. Ik zag ook meteen een sterke connectie met Hester Prynne, die op haar kleding de rode letter A (van Adultery, overspel) moest dragen. Eigenlijk een schandteken, maar zij liet niet toe dat deze haar vernederde. Integendeel, juist verhoogde, omdat zij de letter met gouddraad prachtig versierde.

De vreugdevolle moed. innerlijke kracht en waardigheid van vrouwen zoals Maria Magdalena en Hester Prynne inspireren mij persoonlijk heel sterk om bij BINK-gedrag (beledigen, intimidatie, negeren, kleineren) niet in een hoekje te gaan treuren, maar juist innerlijk mijn rode letter te gaan versieren. Als eerbetoon aan hen beiden besloot ik, gekleed in mijn rode jurk, de Maria Magdalena kerk en -toren te gaan bezoeken in Rennes-le-Château.

IMG_4697

Ik zal er beslist niet de enige zijn. De laatste jaren is er een hernieuwde belangstelling voor de leer van de Katharen en voor Maria Magdalena, die enige tijd in Rennes-le-Château gewoond en gepredikt zou hebben.
De hele streek rondom RLC barst van de mysteries, geheimen, leylijnen, krachtplekken, inwijdingsgrotten en schatten. Volgens de overlevering zou hier ook het goud van Rome zijn begraven na de plundering van de stad in het jaar 410.

IMG_20190530_105823

Een plaats ook met een hoge energie. Dergelijke markeringen in de aarde kunnen onze energie in beweging brengen. Door de eeuwen heen is dit één van de redenen geweest voor pelgrims om voettochten te maken via of naar leylijnen in de aarde waarop kerken, heilige bronnen en kapelletjes zijn ontstaan.
Vrijwel altijd worden na aanraking met deze krachtige energieën even zo krachtige emoties gevoeld en losgelaten. Je kunt dat ervaren als erg ongemakkelijk, maar het ook verwelkomen, want je laat werkelijk iets los wat oud en verdord is, wat je niet meer dient, waardoor ruimte kan ontstaan voor iets nieuws.

IMG_20190530_114423

Last but not least zijn daar dan nog de geheimzinnige verhalen over de priester Saunière en zijn plotselinge rijkdom. Zijn “Huize Bethanië” met het prachtige Art Nouveau behang. En de Magdalena toren en Magdalenakerk niet te vergeten. Op dus naar Rennes-le-Château!

Eén van de boeken die ik mee nam op mijn “pelgrimsreis” was “het drievoudige pad” van Maria de Groot. Voornamelijk omdat ik toen ik het boek doorbladerde had gelezen: “Pelgrim zijn hoort bij ons. Wij zijn pelgrim. Het woord betekent vreemdeling, buitenlander. (Latijn: peregrinus, aan het land voorbij)” Hoe had ik voordat ik naar Frankrijk afreisde ooit kunnen bevroeden dat de geschreven woorden van Maria de Groot voor mij tot een levendige werkelijkheid zouden worden?

IMG_4706

Aangekomen in het Magdalenakerkje bleken we daar de enige bezoekers te zijn, zodat we alles in alle rust en stilte konden bekijken en genieten van de zachte, vrouwelijke energie die er hangt.

IMG_4708

Toen we vanuit het museum de tuin in liepen met daarin de elegante orangerie, leek deze ervaring synchroon te lopen met een tekst uit “het drievoudige pad”: “Eeuwige, daal met mij dieper af naar waar de onbekende tuin zich uitstrekt, de overtuin van de eeuwigheid, de vervulde tijd, de paden met de onpeilbare geheimen. In mijn geest mag ik U ontvangen. U aanvaardt mij. Ik ervaar de goddelijke overtuin, in menselijke materie ingedaald.” Als mantra: “Rabboeni, bloem van mijn hart, messiaanse roos, zonder u geen tuin die geurt, zonder u geen oogst.”

IMG_20190530_105251

IMG_20190530_105804

IMG_20190530_113638

Daarna 22 treden omhoog naar de bibliotheek en de Magdalena toren:

IMG_4798

IMG_4762
“Spiegel Gods zijn wij, een transparante beeltenis. Samenvallen met onszelf, dat is ons leerdoel. Om die gaafheid te bereiken is zuivering nodig, vanaf het begin van ons zijn hier op aarde. Niet omdat wij “in zonde ontvangen en geboren” zouden zijn, maar omdat de wereld waarin wij terecht komen, evenals wij, onvoltooid is en onvolmaakt. Wij vallen in handen van anderen, die ons nog niet kennen en ons met hun eigen verwachtingen vullen. Wie herkent de beeltenis Gods in ons? Wij weten van niets. In het huis van geboorte begint de weg naar onze oorsprong, terwijl wij voorbereid worden op de toekomst”. (Het drievoudige pad, Maria de Groot)

IMG_4768

Daarna weer de weg omlaag, waar ergens halverwege de tuin een tunnel in de aarde gegraven bleek te zijn, afgedekt met een stalen rasterwerk. Uit die tunnel stroomde een zachte werveling van aarde energie. Moeiteloos voelde ik de kracht van Moeder Aarde en hoe ze ons draagt in liefde. Tegelijkertijd werd er ook een hemels licht met gulle hand over me heen gestrooid. De krachten van hemel en aarde vermengden zich en ik voelde hoe de zoete, zachte Kundalinienergie zich omhoog wervelde. Tegelijkertijd wist ik dat die energie heel zuiverend werkt. Niet altijd even prettig. En ja hoor, ook nu weer moest er blijkbaar weer wat oud (onbewust) zeer opgeruimd worden, want ik kreeg een heftige aanval van diarree en moest daarna ook nog overgeven. Gelukkig was het toilet in de hoek van het museum vlakbij 😉 Handen gewassen, mond gespoeld en daarna voelde ik me weer helemaal top.

IMG_20190530_114109

Maar dat was nog niet alles. Op de trap achter het chateau viel mij ook nog een “stairway to heaven” ervaring ten deel waarbij ik minutenlang omringd werd door een schitterend licht dat door, rondom en langs mij stroomde. Het licht voelde als een roepstem, een uitnodiging tot een samenspel tussen restanten van het kleine, benauwde dat er ook nog is binnenin me en het grote, het mysterieuze, dat wat ik werkelijk ben, onafhankelijk van tijd en ruimte.

Het was allemaal een beetje overweldigend, met name omdat ik dit helemaal niet aan zag komen, laat staan er doelbewust op uit was.
Ik vond het gewoon interessant om Rennes-le-Château te bezoeken en dacht dat dergelijke ervaringen voorbehouden waren aan mensen die contact hebben met opgestegen meesters en gidsen enzo. Met de Frans-Joodse filosofe Simone Weil (1909-1942) ben ik dan ook na deze ervaring van mening dat de meest waardevolle dingen niet gezocht dienen te worden, maar afgewacht. Dat is denk ik ook het beste wat je als mens kunt doen. Niets verwachtend, maar dankbaar zijn en je gezegend voelen door genadegaven, zoals de werveling van de Kundalini-energie.

IMG_4786

Jaren geleden al had ik van een bevriende priesteres een beschrijving gekregen waar ik de grot van Maria Magdalena zou kunnen vinden:

IMG_4764

“Wandelen naar de grot van Maria Magdalena. Duur: ruim 1 uur vanaf de parkeerplek als je weet waar het is. Steile klim in het begin, aan het eind steile daling op smal paadje naar de grot langs afgrond.
Koop wandelkaart 2347 van IGN (Institut Geographique National). Gebied Quillan Alet-les-Bains.
Rijd naar Rennes-le-Chateau op de D52, een slingerweg omhoog. Op deze weg neem je de afslag naar Les Labadous (staat op een bordje aangegeven, is een spiritueel centrum) Les Labadous staat ook op deze wandelkaart. Je rijdt Les Labadous voorbij en net erna ga je
over een klein bruggetje. Parkeer je auto aan de linkerkant van de weg. Hier vandaag is het een uur lopen. Aan de rechterkant van de weg zie je een brede grindweg omhoog slingeren. Loop deze omhoog, een hele steile klim. Bovenaan gekomen kom je op een soort van veelsprong van wegen/paden. Loop hier rechtdoor. Blijf het brede pad volgen. Aan de rechterkant zie je een gebied dat afgezet is met draad.
Let hier goed op! Op een gegeven moment (ongeveer 200 meter na de veelsprong van paden) zie je achter het draad toch een soort karrenspoor beginnen, je kunt hier ook de draad loskoppelen. Je volgt het karrenspoor achter de draad. Dat slingert zeker 10 minuten van de weg af het landschap in. Dan wordt het spoor steeds vager, je komt op een open plek met struikjes en rotsen.
Je steekt deze open plek schuin rechts over en loopt naar de rand van het plateau (Je staat hier in feite al bovenop de grot!) Op deze rand moet je even op zoek naar het steile bergpaadje dat naar beneden slingert. Als je het gevonden hebt volg je dit paadje en je komt vanzelf bij de grot uit. Van bovenaf het plateau kun je ook de grot inkijken als je het kijkgat vindt.”

IMG_4755

Steile beklimmingen, (zoals Pic Bugarach, afgebeeld op bovenstaande foto) afgronden en moeilijk te vinden grotten zijn niet echt mijn cup of tea. Liever laat ik me inspireren door de woorden van Maria de Groot over Maria Magdalena en haar grot:
“Maria Magdalena heeft de inspiratie van Jezus ontvangen en geeft die aan de wereld door. Voor haar zal deze inspiratie zo veelomvattend zijn geweest, dat zij zich tenslotte moest terug trekken. Rabboeni zoekt gemeenschap met haar, de heilige geest overweldigde haar, de Eeuwige wil haar bewonen. Niet om boete te doen trok zij zich terug in een grot, maar om de weg van de eenwording al hier op aarde te kunnen beleven. Een grot, dat is de vrouwelijke opening voor de hartstocht van de Eeuwige, het is de plaats waar Elia een tedere koelte voelde, een wuivende streling van de Aanwezige. Een speleoloog van het woord is zijn geworden, een exegeet van Jezus’ gelijkenissen, een getuige van Gods nabijheid op aarde. De kluizenares Maria Magdalena heeft een open kluis, want zij is gehecht aan haar Heer, maar Rabboeni is er voor alle mensen. Zo zal haar leven in eenzaamheid zijn geweest als een borduursel dat de Eeuwige telkens met nieuwe draden verfraaide. Totdat de afstand onverdraaglijk werd en engelen haar te hulp kwamen”. (Het drievoudige pad – Maria de Groot)

IMG_4794

Voor de lezers die zich juist wel aangetrokken voelen tot moeilijk te bereiken (inwijdings)grotten hierbij ook nog de routebeschrijving naar de inwijdingsgrot Bethléem à Ornoloac, in de bergen bij Ussat-les-Bains. Nogmaals: de beschrijving is uit tweede, maar wel betrouwbare hand. Zelf heb ik de ervaring voorbij laten gaan.
Vooraf: de klim naar de inwijdingsgrot, grotte de Bethléem à Ornolac, is erg steil. Je hebt staalkabels om je omhoog te trekken, maar sommige opstappen (en afstappen) zijn toch nog tricky. Oppassen dus.
Ook deze grot is omstreden. Er zijn tegenstrijdige verhalen of deze grot wel of niet in de tijd van de Katharen een belangrijke functie heeft gehad. Hoe dan ook, het is een bijzondere plek om te zijn. Mediteren is er fantastisch!

Koop wandelkaart 2147 van IGN (Institut Geographique National). Gebied Foix, Tarascon-sur-Ariège.
Route:
Rijd naar Ussat-les-Bains over D 723. Parkeer de auto bij het kerkje. Er is een park en een
midgetgolfbaan. Met de rug naar het kerkje loop je naar rechts over de weg. Na een paar honderd meter begint er aan de linkerkant van de weg een wandelpad. Dat buigt al snel van de weg af en gaat omhoog. Dit pad neem je.
In het begin is het nog een ruim wandelpad. Dit wandelpad loopt naar Barry d’en Bas (of Barry d’en Haut), staat op de wandelkaart. Al heel snel zie je links een smaller paadje dat afbuigt en omhoog gaat. Dit paadje moet je hebben. Er zijn verder geen aanwijzingen, dus volg ook je gevoel. Het pad is smal, met losse stenen en gaat vrij snel steil omhoog. Bij een volgende splitsing van paadjes pak je het rechter paadje (links gaat ook naar grotten, de Grottes des églises). Dit rechter paadje is steil, met losse stenen en heeft hier en daar staalkabels waar je je aan vast kunt houden. Bovenaan kom je op
een klein zandplateau. Rechts zie je dan de ingang van de Grotte de Bethléem. Via een smalle ingang kom je binnen. Binnen in de grot is een grote altaarsteen.

Er is duidelijk nog zoveel meer te ontdekken in en rondom Rennes-le-Château dat we graag nog eens terugkomen. Misschien zelfs dit jaar al.

IMAG3779

Salomé Philips

 

Een gedachte over “Mee met Salomé…. naar Rennes-le-Château

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s