Maria Magdalena, oermoeder van alle balsemdraagsters

“The work which I have chiefly tried to do in my life is this: to make a cell of good living in the chaos of our world” (Eric Gill)

Op deze eerste paasdag gaan mijn gedachten terug naar begin jaren zeventig en mijn Eerste Grote Liefde;  atheïstisch opgevoed maar zeer geïntrigeerd door verhalen uit de bijbel.

“Staat er in de bijbel een verhaal wat je extra ontroerde, wat je het allermooiste vond?“ vroeg hij me een paar dagen nadat we elkaar hadden ontmoet. Het was hartje zomer, maar regenachtig en koud en we zaten op zijn kamer naar muziek te luisteren.

Ik wist hem onmiddellijk een voorbeeld te geven: het verhaal van Maria Magdalena die de voeten van Jezus wast met haar tranen en ze droogt met haar lange haren.

Ik kon de zinnen uit de kinderbijbel –uit het Deensch vertaald- woordelijk reciteren:  “Jezus was van plan om met de feestkaravaan mee naar Jeruzalem te gaan. “En dan zijt ge een kind des doods” dacht Maria Magdalena. Want zij wist van de bekendmaking van de overheid. Maar zij zei niets. Want zij kon wel aan Jezus zien, dat hij dat ook wist. Hij zag er uit als een man, die bereid is te sterven.

Het was bijna, alsof Maria Magdalena een stralenkrans om zijn voorhoofd kon zien. Zij had een albasten flesje bij zich met echte, kostbare nardusmirre dat ze openbrak en leeg goot over Zijn hoofd.”

“Normaal gesproken werd mirre bewaard voor balseming van overleden mensen” verduidelijkte ik hem. “Alleen profeten en koningen werden gedurende hun leven gezalfd. En ik doe wel heel stoer over mijn onafhankelijke geest, maar als kind had ik ieder jaar weer in de stille week voor Pasen vreselijke nachtmerries door de kruisiging van Jezus. In onze kerk werd slechts mondjesmaat gesproken over de opstanding. Alle aandacht was voornamelijk gericht op lijden en sterven. Ik vond het een niet te verdragen gedachte dat Jezus, die zoveel van kinderen hield,  bespot, gemarteld en gedood werd ter verzoening van mijn zonden en mijn schuld en dat Hij met Zijn bloed mij heeft vrijgekocht.

Maar ieder jaar weer wist ik mezelf te troosten met de gedachte dat Jezus voordat hij vermoord werd een dergelijke  liefdevolle bevestiging kreeg van een vrouw, al kon ik dat als kind natuurlijk niet zo verwoorden. Vervolgens las ik dan met heilige verontwaardiging dat Zijn vrienden en discipelen alleen maar riepen dat het zo zonde was van het geld. Dat ze de nardusmirre ook had kunnen verkopen en de opbrengst aan de armen  geven.”

Plotseling kreeg ik een ingeving:  “Goh, misschien is zij onbewust wel een rolmodel voor mij geweest. Een rolmodel om gewoon te doen wat je volgens jou te doen hebt, zonder spijt of schuldgevoelens achteraf, ook al verklaren alle andere mensen je voor gek of wijzen ze je af. Ook Jezus waardeert dat ten zeerste, want hij zegt tegen zijn vrienden: “Berisp haar niet. De armen hebt gij altijd bij u, en hen kunt ge altijd goed doen. Mij hebt gij niet altijd. Dat heeft zij begrepen. En ik zeg ulieden: “Zij heeft aan mij een goed werk gedaan. Zij heeft mij voor mijn begrafenis gezalfd. En waar men in de wereld van mij spreken zal, zal er gesproken worden van wat zij aan mij heeft gedaan. ”

Mijn geliefde zuchtte diep en raakte zelfs een beetje geëmotioneerd. Hij verklaarde zijn tranen door uit te leggen dat het hem ontroerde dat Maria Magdalena wist dat Jezus zou gaan sterven en dat ze Hem toch niet probeerde tegen te houden. In plaats van samen met Hem weg te vluchten, zoals Zijn ouders met Hem hadden gedaan toen Hij gezocht werd door Herodes, zalfde ze Hem. “Dat vind ik zo ongelofelijk, dat twee mensen elkaar zo diep aan kunnen voelen dat Maria Magdalena zelfs een stralenkrans om Zijn voorhoofd ziet. Stilzwijgend geeft Hij haar toestemming om te doen wat zij te doen heeft en zij zegent vervolgens op haar specifieke wijze Zijn lotsbestemming.”

Als om zijn woorden kracht bij te zetten pakte hij er een boek bij met gravures van Eric Gill. “Bruiloft van God” is gemaakt in 1922 en was destijds zeer aanstootgevend, omdat een vrouw (Maria Magdalena?) haar naakte lichaam tegen dat van de gekruisigde aandrukt.
Eric Gill Neptuals of God
Beiden hebben een stralenkrans. Behalve haar armen en twee kleine stukjes van haar benen zie je alleen maar donkere golvende haren die tot haar voeten reiken en de hele romp van Jezus bedekken.

“ Voor Gill symboliseert dit samenkomen van de lijdende Christus en menselijk haar het diepste mysterie van het spirituele leven, het erotische verbond tussen Christus en Zijn kerk. Ik voel me enorm aangetrokken tot deze zienswijze en jij?”

Tja, en ik? Ik had niet de wetenschappelijke geest en de welbespraaktheid die hij wel bezat, dus deed er het zwijgen toe. Om me een houding te geven bladerde ik semi geïnteresseerd het boek door.

Totdat ineens deze passage oplichtte: “Some philosophy, some religion, is behind all human works and is their primary instigation. Without some philosophy, some religion, nothing is done, nothing made, because nobody knows what to do or what to make, nobody knows what is good or bad …

The art of man, though ultimately unimportant, for, like all material things, works of art will return to dust, has therefore two claims to attention. In the first place, it is the only activity of which man is capable which is in itself worth pursuing and, in the second, it is man’s sole abiding solace in this vale of tears. (Eric Gill –  A Holy Tradition of Working)

Salomé Philips

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s